Şiirimsi Duygular

Söylesem duyar mısın dostum Yıllar öncesinde bir sabah, Yaşlı ve yorgun şehrin Bir sabahçı kahvesinde Buluşmuştuk seninle. Üstünde dumanı tüten çaylarımızı Derin bir muhabbet eşliğinde keyifle içmiştik. Ardından birer de cigara Yani çay ve sigara... Zaten bunlardan başka keyif adına Ne çalabilirdi ki felekten, bu iki fukara Geceki yağmurdan kalan son damlalar İsteksiz ve bitkin süzülürken çatılardan Biz, hayata dair hayaller kurmuştuk. Söylem öyle keskin ve öyle katıydı ki, Sanki bu dünyaya kafa tutmuştuk. İçimiz kıpır kıpır mıydı, hayır! Belki hayat dolu da değildik ama Henüz gençtik. Ve umutlarımız vardı Hatta, sadece ikimize değil; Tüm dünyaya yetecek kadardı. Yazık ki zaman, akıp gitti anlamadan Önce hayat kaydı yavaştan ayaklarımızın altından Sonra da umutlar tükendi bir bir Onca yıl göz açıp kapamadan bitiverdi be dostum. Bir gün, birileri geldiler Ve senin için ölmüş! dediler, Şaşırdım! Vay be, ölmüş ha! diye inledim Allahım! Bu imkansız, bir yanlışlık olmalı! Dünyaya sığmayan adam; Küçücük bir çukura nasıl sığar? dedim. Duyanlar, beni teselli etmeyi bıraktılar Acıyan gözlerle yüzüme baktılar. Rahmet dilemeliydim oysa, İnna lillahi ve inna ileyhi raciun demeliydim. Belki onlar içimdeki hüznü bilselerdi Eminim bu kadar ileri gitmezlerdi. Evet... söylemem gerekirse dostum. Ben hala yaşıyorum Eğer hayatın vadettiği buysa; Yani, bir dirhem bal için bir çeki odun çiğnemekse; Bu hakir alacağını aldı. Yalnız bir farkla ki, Herkes balını yedi, odunu ona kaldı. Hüseyin Atacan